ΔΗΜΟΣ ΠΥΛΗΝΗΣ |
ΔΗΜΟΤΙΚΑ ΔΙΑΜΕΡΙΣΜΑΤΑ |
ΠΛΗΘΥΣΜΟΣ |
ΔΗΜΟΤΙΚΑ ΔΙΑΜΕΡΙΣΜΑΤΑ |
ΠΛΗΘΥΣΜΟΣ |
Σίμος * |
246 |
Ανθόφυτο |
170 |
Δορβιτσά |
130 |
Γάβρος |
87 |
Φαμίλα |
220 |
Ελευθέριανη |
212 |
Ποκίστα |
144 |
Παλαιόπυργος |
361 |
Στράνωμα |
220 |
Στύλια |
130 |
Μηλιά |
80 |
|
|
ΣΥΝΟΛΟ |
2.000 |
ΠΛΗΘΥΣΜΟΣ: Ο πληθυσμός του Δήμου στα χαρτιά είναι περίπου 2.000, στην πράξη όμως είναι πολύ λιγότεροι,
περίπου 600 άτομα.
Έδρα του Δήμου Πυλήνης είναι η Σίμος, όπου βρίσκεται το δημαρχείο.
Μορφολογικά χαρακτηριστικά: Κατά το μεγαλύτερο μέρος ορεινός Δήμος με συμπληρωματικά ημιορεινά χαρακτηριστικά
Έκταση: 123.966 στρέμματα
Αξιοθέατα: Γραφικοί οικισμοί, φυσικό περιβάλλον, Αγία Κυριακή, λουτρά Στάχτης
Η περιοχή του δήμου Πυλήνης είναι από τις πιο ενδιαφέρουσες περιοχές της Ελλάδας — από οικολογική και περιβαλλοντική άποψη.
Τα όμορφα φυσικά τοπία, οι ενδιαφέρουσες οδοιπορικές διαδρομές, η πλούσια πολιτιστική δράση και η ζεστασιά των ανθρώπων είναι μερικοί από τους λόγους για τους οποίους αξίζει να επισκεφθείτε το δήμο Πυλήνης.
Χαρακτηριστικό του δήμου Πυλήνης είναι οι παρθένες φυσικές ομορφιές και οι παραδοσιακοί οικισμοί μέσα σε δάση και απέραντη βλάστηση.
ΧΑΡΤΗΣ ΚΑΙ ΟΡΙΑ ΔΗΜΟΥ ΠΥΛΗΝΗΣ
Ο Δήμος Πυλήνης στη σημερινή του μορφή απλώνεται στο κεντροδυτικό τμήμα της Ναυπακτίας. Βόρεια συνορεύει με τον Δήμο Πλατάνου Κότσαλο. Νότια συνορεύει με τον Δήμο Ναυπάκτου. Δυτικά βρέχεται από τον Εύηνο, ο οποίος τον χωρίζει από τον Δήμο Θέρμου και την επαρχία Τριχωνίδας. Ανατολικά συνορεύει με τον Δήμο Αποδοτίας με φυσικό όριο την οροσειρά της Παπαδιάς.[top]
- ΠΥΛΗΝΗ - Αναφορά Από Όμηρο
Η Στερεά Ελλάδα στον Όμηρο χωρίζεται στις εξής περιοχές: Του Ορχομενού των Μινυών και Ασπληδόνος, Αι Αθήναι (Αττική), η Σαλαμίνα, των Βοιωτών (η Αυλίς, η Υρία, η Σχοίνος, ο Ετεωνός , η Σκώλος, η ευρύχωρη Μυκαλησσός, η Θέσπεια κι η Γραία, ο Ελεών, ο Πετεών, η Ύλη, ο Μεδεών, η Ωκαλέη, Το Άρμα, η Θίσβη, η Εύτρησις, οι Κώπες, κι Αλίαρτος, ο Γλίσας, η Κορώνεια, η Πλάτεια, η Όγχηστος, η Νίσα, η Μίδεια, η Άρνη, Ανθηδόνα. Φωκείς (Κυπάρισσος και η Πυθώ, η Κρίσσα και η Δαυλίς, ο Πανοπεύς και ακόμη τα μέρη της Υαμπόλεως και της Ανεμωρείας και η Λίλαια), Των Λοκρών που ’ναι αντίπερα της ιεράς Ευβοίας (η Καλλίερος, η Κύνος, ο Οπούς, Οι Αυγειές, η Βήσσα και η Σκάρφη, η Τάρφην και το Θρόνιον, του Βοαγρίου πόρου), της Ευβοίας ( Χαλκίδ’ Ερέτριαν Και απ’ την Ιστίαιαν και Κήρινθον ακρόγιαλην και ακόμη από το Δίον το υψηλό, την Κάρυστον και Στύ). Των Αιτωλών (η Χαλκίς και η Πυλήνη, η Ώλενος και η Πλευρών, και η Καλυδών)……
ΟΜΗΡΟΥ ΙΛΙΑΔΑ ΡΑΨΩΔΙΑ Β' |
638. Κι ο Θόας του Ανδραίμονα στους Αιτωλούς ηγούνταν
639. που τις Πλευρώνα, Ώλενο και την Πυλήνη είχαν
640. την Καλυδώνα σ’ έδαφος τραχύ και τη Χαλκίδα.
641. Κι αφού δε ζούσε πια η γενιά του ξακουστού Οινέα
642. -είχε κι αυτός και ο ξανθός Μελέαγρος πεθάνει-
643. των Αιτωλών το πρόσταγμα πέρασε πια στο Θόα.
………………………………………………………………… |
(…Στους Αιτωλούς αρχηγός ήταν ο Θόας, ο γιος του Ανδραίμονα,
σ' αυτούς που κατοικούσαν στην Πλευρώνα
στην Ώλενο και στην Πυλήνη και στην παραθαλάσσια Χαλκίδα
και στην πετρώδη Καλυδώνα- γιατί δεν ζούσαν πια οι γιοι του
γενναίου Οινέα' ούτε και ο ίδιος ζούσε πια,
και είχε πεθάνει και ο ξανθός Μελέαγρος.
Σ' αυτόν λοιπόν είχε ανατεθη να κυβερνά σε όλα τους Αιτωλους…) |
[top]
Ο Φραγκίσκος Πουκεβίλ που πέρασε στην περιοχή στο "Ταξίδι στην Ελλάδα" γράφει για την περιοχή των στενών της Κλεισούρας: "Αυτή είναι η περιοχή που δημιούργησε η φύση για να γίνει μια μέρα το φρούριο των Αιτωλών και το καταφύγιό τους. Το επισημαίνουμε τώρα, χωρίς φόβο να προδώσουμε το μυστικό των καταφυγίων που σχημάτισαν οι ουρανοί για να γλιτώσουν τους χριστιανούς από τις βαρβαρικές επιθέσεις". Και συνεχίζει ο Πουκεβίλ σ' άλλο σημείο του Οδοιπορικού του. "Στα γύρω μέρη αυτού του στενού, που η σιωπή του έσπαζε μόνο από το τραγούδι του φλώρου, της γαλιάντρας και του σπίνου... Οι οδηγοί μου έδειξαν στην αντίθετη πλευρά αυτής της χαράδρας τις βίγλες των ληστών, οι οποίοι, από τότε που καταστράφηκαν τα δένδρα πίσω από τα οποία κρύβονταν σχημάτιζαν ταμπούρια με σωρούς λίθων, πίσω από τα οποία πυροβολούσαν τους ταξιδιώτες. Μ' έτρωγε συνέχεια κρυφή ανησυχία, βλέποντας τους κρημνούς που μας τριγύριζαν. Τελικά μετά από τρία τέταρτα της ώρας κόπο, φθάσαμε στο υψηλότερο σημείο, απ' όπου είδα τη θάλασσα, το νησί και την πόλη Ανατολικό (Αιτωλικό). Όσο μπορούσε ν' απλωθεί το βλέμμα μου παρατήρησα και γρήγορα διαπίστωσα από κοντά πως το όρος Αράκυνθος εκτείνεται από τον Εύηνο ως κάτω από το Αγγελόκαστρο, όπου σβήνει με ελαφρά επικλινείς πλαγιές σε απόσταση πέντε περίπου χιλιομέτρων από την αριστερή όχθη του Αχελώου".
Στη βόρεια έξοδο του στενού της Κλεισούρας βρίσκονταν από την εποχή ακόμη του Ομήρου η Αιτωλική πόλη Πυλήνη (όπως φανερώνει και το όνομά της). Μετά από επιδρομή που έκαναν οι Αιολείς όπως μας λέει ο Στράβωνας την μετέφεραν στη βόρεια πλευρά του όρους Αράκυνθος (κοντά στο μοναστήρι του Αγ. Γεωργίου) και την μετωνόμασαν Πρόσχιον. "... Μετανεγκόντες (Αιολείς) εις τους ανώτερον τόπους ήλλαξαν αυτής και τόνομα, Πρόσχιον καλέσαντες ...". [top]
Πολλές και διάφορες ανθρώπινες ομάδες κατοίκησαν διαχρονικά την Αιτωλοακαρνανία. Η πολιτιστική εξέλιξη του ανθρώπου αρχίζει στην εποχή του Λίθου, ίχνη της οποίας επισημάνθηκαν και στην Ακαρνανία και στην Αιτωλία: Στην αρχαιότερη περίοδο, την Παλαιολιθική Εποχή, τα σπήλαια-κατοικίες και το κυνήγι εξασφάλιζαν την επιβίωση του τροφοσυλλέκτη παλαιολιθικού ανθρώπου.
Στη δεύτερη περίοδο, τη Νεολιθική εποχή, ο άνθρωπος του σπηλαίου γίνεται παραγωγικός, πραγματοποιώντας το πρώτο μεγάλο ορόσημο της ιστορίας της ανθρωπότητας. Όπως και σε όλη την Ελλάδα, οι δημιουργοί των πολιτισμών του Λίθου στην Αιτωλοακαρνανία ανήκουν στους ανθρωπολογικούς τύπους, το λεγόμενο «Άνθρωπο του Νεάντερνταλ» και το διάδοχό του Homo Sapiens. Οι Έλληνες θα εμφανιστούν και στην Αιτωλοακαρνανία κατά την επόμενη μεγάλη εποχή, την Εποχή του Χαλκού.
Με το τέλος της Εποχής του Λίθου, στην Αιτωλία και Ακαρνανία κατοικούν οι αναφερόμενοι στις φιλολογικές πηγές ως Λέλεγες (μεσογειακός τύπος ανθρώπου). Αυτό το μεσογειακό υπόστρωμα εξαφανίστηκε κάτω από διαδοχικά στρώματα Ινδοευρωπαίων.
Στην αρχή της Χαλκοκρατίας, γύρω στο 3.000 π.Χ. εμφανίζονται ως κάτοικοι του τόπου οι Αίμονες και οι Ύαντες, προελληνικό ινδοευρωπαϊκό υπόστρωμα που απορροφήθηκε από τους Έλληνες. Περίπου το 1900 π.Χ. η άφιξη των Πρωτοελλήνων σημαδεύει και την έναρξη του πρώτου υψηλού πολιτισμού της ελλαδικής χερσονήσου, αλλά και της ηπειρωτικής Ευρώπης. Η δεύτερη π.Χ. χιλιετία σημαδεύει την, από την περιοχή της Πίνδου, κίνηση προς το νότο του κυρίου κορμού των Πρωτοελλήνων. Κατεβαίνουν κατά φυλετικές ομάδες στους ιδιαιτέρους χώρους της οριστικής εγκαταστάσεώς τους, όπου θα αποτελέσουν τα γνώριμά μας ελληνικά φύλα, Ίωνες, Αχαιούς, Αιολείς, Δωριείς. Στους χώρους τους θα ανθίσει ο λαμπρός Μυκηναϊκός πολιτισμός, στον οποίο συμμετέχει και η Αιτωλοακαρνανία, όπου έχουν εγκατασταθεί τα ελληνικά φύλλα των Αιτωλών, στη Νότια Αιτωλία (ακμάζουσες πόλεις: Χαλκίδα, Καλυδώνα, Πλευρώνα, Πυλήνη, Ώλενος) και των Κεφαλλήνιων, κατά μήκος των ακαρνανικών παραλίων, ανηκόντων τότε στο μυκηναϊκό βασίλειο της Ιθάκης.
Στην ακόλουθη Εποχή του Σιδήρου, στους Ιστορικούς πλέον Χρόνους, έχουμε πλήρη εικόνα της Αιτωλοακαρνανίας με όλα τα ελληνικά φύλα που την κάλυψαν εξ ολοκλήρου: Ανατολικά του Αχελώου, οι Αιτωλοί, εκτός της Καλυδωνίας, κατέχουν όλη την προς βορρά της περιοχή, όπου εγκαθίστανται τα φύλα τους των Αποδωτών, Οφιονέων, Ευρυτάνων, Απεραντών και Αγραίων. Δυτικά της Καλυδωνίας στην Πλευρωνία, οι Κουρήτες, ελληνικό φύλο, κατοικούν σε τμήμα περιοχής με το ιδιαίτερο όνομα Αιολίς. Η περιοχή της Ναυπάκτου, ανήκουσα στους Λοκρούς, θα περιέλθει αργότερα στους Αιτωλούς με το όνομα Επίκτητος Αιτωλία. Δυτικά του Αχελώου, εγκαταστάθηκαν οι Ακαρνάνες μέχρι του Αμβρακικού, βόρεια του οποίου εξετείνετο η επικράτεια των Αμφιλόχων. Έκτοτε και μέχρι σήμερα, η ζωή των Αιτωλών και Ακαρνάνων είναι συνυφασμένη με τις ιστορικές περιπέτειες όλων των Ελλήνων. [top]
